ZAMANIN TOZU

Şiir — Zinet Kula

Bir gölge bıraktın giderken ardında,
Ben o gölgede yılları uyuttum.
Her anı canlanır sandım yarınlarda,
Meğer ben kendimi dünde unuttum.

Akrep yelkovanı kovalarken durmadan,
Biz bir aşkı tükettik hiç anlamadan.
En güzel mevsimler geçti de sormadan,
Bir avuç pişmanlığı elimde tuttum.

Gözlerin bir zaman sığınağımdı,
Şimdi yabancı bir liman gibi uzak.
Oysa feda ettiğim benim gençliğimdi,
Zaman, kurduğun en sessiz tuzak.

Ne sana sitemim var ne de kadere,
Sadece içim yanar boşa geçen günlere.
Yazık ki akıp giden o nehre,
Ben ömrümü bir hiç uğruna sundum.

Şimdi cebimde kırık dökük anılar,
Yürüyorum yolunu kaybettiğim bu şehirde.
Bize dair ne varsa birer birer solar,
Adın bile yabancı artık dilimde.

Takvimden düşen her yaprak yapayalnız,
Sanki her saniye benden bir parça çalar.
Biz bu hikayede hem suçlu hem günahsız,
Ardımızda sadece koca bir boşluk var.

Bir yangındı geçti, geriye külü kaldı,
Yüreğim o külün altında üşüyor şimdi.
Zaman, bizden en güzel yılları aldı,
Söyle, değdi mi her şeye, değdi mi?

Zinet Kula